Na praia do outono

[regresa a la versión en castellano]

Son das que comparten a opinión de que o que a cabeciña pensa e nos amosa nos seus intres oníricos agocha, en maior ou menor medida, os desexos descoñecidos, as necesidades non cubertas, as personalidades bloqueadas a medio camiño entre a autocensura e o prexuizo socio-familiar. Facer caso deses avisos, nunhas veces cifrados e noutras esaxerados, considero que é parte imprescindible do desenvolvemento da persoa. Con especial importancia no caso do sexo.

Digo no sexo pola duplicidade que se produce entre a esfera físico-sexual e o mundo psíquico-sexual, dúas caras que, desafortunadamente, non sempre van da man. A Chencha é das que pon remedio a este tipo de disxuntivas: leva ao plano físico todo aquelo que lle ferve na cabeza. Deixa, xa que logo, que a súa fervenza mental siga o curso normal, e desexable, ata morrer no sur, non sen antes estourar en marea de pracer vital.

Faino despois de cada viaxe onírica ao seu subconsciente sexual, e del toma ordes que cumpre no plano físico. Así que cando espertou aquela noite afogada, anegada de suor e rezumando sexo polos poros tras un encontro -virtual- cun descoñecido de pelo gris, non tardou en deseñar unha estratexia de contacto cun anónimo.

Atopouno días despois, e case de forma casual, nunha desas tardes nas que o sol do outono debulla cores cobrizas sobre o mar e pinta a area de humidade. Os últimos bañistas salpicaban a praia por catro, quizais cinco puntos que se foron borrando co avance da tarde. A esa hora, xa só quedaba, non lonxe dela, un home falando polo móbil. Ante o silencio do outono, non puido evitar enganchar a conversación. Un película que a ela lle interesaba, unha postura política que compartía, gustos musicais cos que casaba de cheo. Aos cinco minutos, xa decidira que aquel home, aquela voz, lle atraía. E el non tardou en sabelo máis que o tempo que ela tomou en erguerse e fixar os ollos nel. Correspondeuna. Algo vivo comezou a moverse dentro dela. A calor ascendíalle ás meixelas e unha súpeta forza muscular inquedáballe entre as pernas. Estaba tan excitada que case non era capaz de frear a súa man dereita, que quería avanzar alén do embigo.

Entrou no mar en escasos segundos que lle pareceron interminables. Sentía que se tardaba un intre máis en pisar a auga, entraría en combustión. Case puido ver o vapor que desprendeu cando os ouvidos se encheron daquela auga salina e milagreira.

Recuperou o control do corpo, pero comprobou que o pálpito seguía vivo na braga do traxe de baño. Decidiu deixar que a man dereita fixese o traballo, pero descubriu, non sen sorpresa, que algo ou alguén xa se lle adiantara. Abriu os ollos e, cos ouvidos xordos por efecto da presión baixo a auga, atopou ese pelo gris que minutos antes falaba por teléfono,  agarrado cunha man que agora abría as portas da súa fervenza do sur cun movemento acompasado dentro-fora dentro-fora…

Víase preto de estourar e, maila a temperatura das xélidas augas da Costa da Morte, ardíanlle os peitos mentres os apretaba contra o seu anónimo de pelo canoso. Non sabía se por efecto da asfixia, a presión do mergullo ou o propio pracer, entrou nun estado de ledicia e paz como nunha antes sentira, e comprobou como lle fuxía unha forte corrente orgásmica de zume vital que se unía coa auga do mar ao tempo que o corpo da Chencha voltaba á superficie e recibía, aínda cos ollos pechados, os últimos golpes dun sol que xa se retiraba. Quedou así, flotando, levitando sobre un leito con sabor a sal, e xunto a ela, suspendida no aire, unha dúbida que a espertou de súpeto. Era real o seu anónimo de idade madura?

Puxo os pes na praia -sentindo, de novo, a auga xeada- e ollou cara á area. Divisou a súa toalla, afastada do lugar onde a deixara pola ameaza de incendio corporal. Ollou un chisco máis lonxe. Unha silueta perdíase entre os piñeiros que pechaban a praia. Un raio de sol, o último quizais, escorregouse por entre as pólas ata atrapar a figura humana e devolveulle á Chencha un reflexo en cor gris. Foi a única e derradeira vez que viu ao seu anónimo. No plano psíquico visitaríaa nalgunha outra ocasión, e hai días nos que sinte que é el, o seu descoñecido prateado, o que move e guía a súa man dereita cando a pon a traballar. Alén do embigo. Unha e outra vez. Abrindo a antollo as portas da súa fervenza. Da súa acendida fervenza do sur.

Nela.

Un comentario

  1. Pingback: En la playa del otoño | a fervenza do sur

Reflexiona

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s